در دو روز عمر کوته سخت جانی کردم                با همه نامهربانان مهربانی کردم

 

      هم دلی هم آشیانی هم زبانی کردم

 

بعد از این بر چرخ بازیگر امیدم نیست نیست       آن سرانجامی که بخشاید نویدم نیست نیست

 

              هدیه از ایام جز موی سپیدم نیست نیست

 

من نه هرگز شکوه ای از روزگاران کرده ام            نه شکایت از دورنگی های یاران کرده ام

 

             گرچه شکوه بر زبانم می فشارد استخوانم

 

من که با این برگ ریزان روز و شب سر کرده ام     صد گل امید را در سینه پرپر کرده ام

 

           دست تقدیر زمانه 

 

       کرده هم رنگ خزانم

 


 

نوشته شده توسط فرزیــــن در سه شنبه چهارم فروردین 1388 ساعت 13:51 موضوع | لینک ثابت