کلبـــــــــــــه عشـــــــــــــــــــق

قدري بمان كه بي تو چه دلگير ميشوم
دارم ميان حادثه ها پير مي شوم
 
در بي حضور چشم تو اي طعم عاشقي
از لحظه هاي زندگيم سير ميشوم
 
انگشت اتهام به سويم نشانه رفت
تنها به جرم عشق تو تحقير ميشوم
 
سرداب هاي وحشت و سلول هاي درد
بي تو اسير پنجه زنجير مي شوم
 
چون عكس يادگاري ياران زمان عمر
در زير پاي كوچه زمينگير ميشوم
 
گنجشك مينياتوري رنگيم ولي
گلخانه كوب خانه تقدير ميشوم
 
چون نور در ميانه منشور زندگي
در هفت رنگ دلهره تكثير ميشوم
 
ساحل سكوت بندر و من هم به چشم شهر
ولگرد مرد هر شبه تفسير مي شوم
 
حالا براي دفعه اخر مرا ببوس
دارم ميان حادثه ها پير ميشوم

نوشته شده توسط فرزیــــن در جمعه نوزدهم مرداد 1386 ساعت 0:34 موضوع | لینک ثابت

یادمان باشد اگر خاطرمان تنها شد                    طلب عشق ز هر بی سر و پایی نکنیم

یادمان باشد اگر این دلمان بی کس شد               طلب مهر ز هر چشم خماری نکنیم

یادمان باشد که دگر لیلی و مجنونی نیست             به چه قیمت دلمان بهر کسی چاک کنیم

یادمان باشد که در این بهر دو رنگی و ریا            دگر حتی طلب آب ز دریا نکنیم

یادمان باشد اگر از پس هر شب روزیست             دگر آن روز پی قلب سیاهی نرویم

یادمان باشد اگر شمعی و پروانه به یکجا دیدیم      طلب سوختن بال و پر کس نکنیم

 ولی آخر تو بگو با دل عاشق چه کنم؟                یاد من هست طلب عشق ز هر کس نکنم

گو تو آخر که نه انصاف و نه عدل است و نه داد     دل دیوانه من بهر که افتاده به خاک

این همه گفتم و گفتم که رسم آخر کار                 به تو ای عشق تو ای یار به تو ای بهر نیاز

یاد من هست که د یگر دل من تنها نیست             یاد من هست که دیگر دل تو مال من است

یاد من هست که باشم همه عمر بهر تو پاک        یاد تو باشم و هر دم بکنم راز و نیاز

یاد تو باشد از این پس من و تو ما شده ایم         هر دو عاشق دو پرستو دو مسافر شده ایم

نوشته شده توسط فرزیــــن در سه شنبه نهم مرداد 1386 ساعت 13:58 موضوع | لینک ثابت